Κλείνω
τα μάτια. Άκουσα κάπου πως έτσι
αφουγκράζεσαι πιο έντονα όλα τα
ερεθίσματα. Αμέσως πλημμυρίζομαι από
εικόνες, μυρωδιές, ήχους και συναισθήματα.
Μα, από πού ξεπετάχτηκαν όλ’ αυτά;
Η
κυριαρχία του μπλε είναι αδιαμφισβήτητη.
Άλλοτε είναι σκούρο, σαν το μπλε της
σημαίας που ανεμίζει μέσα στο δροσερό
αεράκι, άλλοτε πάλι πιο ανοιχτό, σαν τον
καλοκαιρινό ουρανό ενός πρωινού. Και
μετά, κοίτα, μοβίζει λίγο, σαν έρχεται
το ρομαντικό δειλινό! Έπειτα βλέπω
χρυσοκίτρινες πινελιές από τις ακτίνες
του ήλιου που με χαϊδεύουν ζεστά και το
καθάριο λευκό των φρεσκοασπρισμένων
σπιτιών στα νησιά της χώρας μας. Να και
το πράσινο της γέρικης αγριελιάς που
καμαρώνει για τους λαμπερούς καρπούς
που βαραίνουν τα λυγερά κλαδιά της! Μια
παλέτα από χρώματα που ξυπνάει ανάκατες
αναμνήσεις και μυρωδιές και εικόνες
της Ελλάδας μας.
Το
άρωμα του πρωινού καφέ του πατέρα, τη
μυρωδιά από τις τηγανίτες με μέλι της
μάνας, το φρεσκοφουρνισμένο ψωμί από
τον ξυλόφουρνο, την αρμύρα του θαλασσινού
κύματος που ‘σκάει’ στα βράχια. Χάνομαι
μες στις ευωδιές… Μα, πρέπει να βιαστώ!
Οι
καμπάνες της εκκλησίας με καλούν, τα
χαρούμενα τραγούδια των πουλιών δίνουν
το σύνθημα για χορό, το κελάρυσμα του
νερού κρατά το ρυθμό σμίγοντας με το
σφύριγμα του αέρα.
Οι
εικόνες της ιστορίας του τόπου μου
ξυπνούν στο μυαλό ακτινοβολώντας την
αίγλη μιας άλλης εποχής. Περπατώ στο
ανάκτορο της Κνωσού και θαυμάζω τις
γεμάτες χρώματα τοιχογραφίες που
εντυπωσιάζουν κάτω από το λαμπερό φως
του ήλιου. Πόση τέχνη μπορεί να χωρέσει
μέσα σε λίγες πινελιές; Η σκέψη μου με
ταξιδεύει πλάι στις Καρυάτιδες. Με
συγκινεί η επιβλητικότητα κι η αντοχή
τους να αναμένουν υπομονετικά να έρθει
ξανά εκείνη, η ξενιτεμένη! Δεν την
ξεχνούν. Ούτε κι εγώ, άλλωστε. Γιατί
είναι η ιστορία μου, η πατρίδα μου, η
χώρα μας, η Ελλάδα μας.
Κι
όλ’ αυτά, έτσι διάσπαρτα και άναρχα,
σαν τα κομμάτια ενός παζλ που κάποιος
σκόρπισε βιαστικά στο πάτωμα, ξαφνικά
βρίσκουν και πάλι το χαμένο τους νόημα.
Κι ενώνονται, μπολιάζονται μέσα μου,
γίνονται ένα. Όσο μικρά, ασήμαντα κι αν
φάνταζαν πριν, τώρα αποκτούν ανάστημα,
μεγαλώνουν όλο και περισσότερο.
Φεύγουν
απ’ το μυαλό ως πρότερες σκέψεις
μπερδεμένες, θύμισες ξεφτισμένες,
γίνονται δάκρυα στα μάτια και προχωρούν
μαζί μέχρι να βρουν τη δική τους Ιθάκη
και να ριζώσουν εκεί. Μέχρι να αγαλλιάσουν
στην καρδιά μου. Τώρα πια το ξέρω, δεν
είμαι μόνη. Μ’ αυτά θα πορεύομαι κάθε
μου στιγμή, σε κάθε μου ταξίδι… Αυτά
είναι ο κόσμος μου. «Αυτός
ο κόσμος, ο μικρός, ο μέγας…».
Ευχαριστούμε
θερμά την κα Σταυρακάκη Κατερίνα,
εκπαιδευτικό του Σχολείου μας, για την
ιδέα της αυτή, την οποία μετουσίωσε σε
ζωγραφιά και αποτύπωσε στο σχολείο μας.
